دلتنگی

«گاهی وقت‌ها دلتنگی یه جوری میاد سراغمون که دیگه نه جای خالیِ بقیه، بلکه جای خالیِ “خودمون” رو حس می‌کنیم. شاید تلخ‌ترین نوع دلتنگی همینه؛ اینکه دلت برای کسی تنگ بشه که قبلاً بودی. برای اون نسخه‌ای از خودت که پر از حس و حال بود، ولی حالا فقط یه سایه ازش مونده. می‌دونی؟ آدم با نبودنِ دیگران یه جوری کنار میاد، ولی وقتی خودت رو گم کرده باشی، هیچ‌جا آروم نمی‌گیری. این جای خالی، شوخی‌بردار نیست؛ یه حفره‌ی عمیقه که پر کردنش شاید سخت‌ترین کار دنیا باشه.»

برش‌هایی از واقعیتِ عریان:

• تلخ‌ترین دلتنگی، دلتنگی برای خودِ قبلیته.
• جای خالی دیگران پر میشه، ولی جای خالی خودت نه.
• گاهی از خودمون فقط یه سایه به خاطر ناملاایمتی‌های روزگار باقی مونده.
• آدم با نبودن هر کسی کنار میاد، جز خودش.
• این جای خالیِ درون، اصلاً شوخی‌بردار نیست.